Bölüm 15 – Shen Tianyu: Yağmurdan Sonra Kalan İzler

Qaraçay şehrinde yağış üç gün önce durmuştu, ama Göydağlarının yamaçlarında hava hâlâ değişkendi. Dağ yollarının bazı kısımları çamurla kaplanmış, küçük çaylar ise eskisinden daha gür akmaya başlamıştı.

Shen ailesinin avlusunda sabah erkenden bir hareketlilik vardı.

Ambarın karşısında üç araba duruyordu. İşçiler yük torbalarını boşaltıyor, malları çeşidliyor, hasar görmüş tahta kutuları bir kenara yığıyorlardı. Ailenin ticaret işlerinden sorumlu olan Shen Quren bu defa bizzat ambara gelmişti.

Onun elinde açık bir defter vardı.

— Bu torbaları yeniden tartın. Son kayıttaki ağırlık ile şimdiki ağırlık arasında fark var.

Ambar müdürü Luo Da başını salladı.

— Zaten iki kez kontrol ettik, ağsaqqal. Fark sadece üç cina.

— Sadece üç cina olsa bile sebebini bilmeliyiz. Malların yolda kaybolması ile terazinin yanlış tartması aynı şey değil.

Luo Da tereddüt etmeden işçilere işaret verdi.

Shen ailesi için ticarette küçük görünen kayıplar da önemliydi. Bir torba şifalı ot, birkaç hayvan derisi veya birkaç parça kaliteli metal, uzun mesafeli kervanlarda büyük fark yaratabilirdi. Özellikle de dağ yollarının tehlikeli olduğu mevsimlerde.

Shen Quren defteri kapattı.

— Shen Yuanqı'nın kervanından haber gelene kadar yedek mallara dokunmayın. Onların getireceği yükün miktarını kesin olarak bilmeden yeni sözleşme imzalamayacağız.

— Peki kuzeydeki tüccarlara ne cevap verelim? — diye sordu Luo Da.

— Beklemelerini söyleyin. Eğer beklemek istemiyorlarsa, başka satıcı bulsunlar.

Luo Da gülümsedi.

— Başka satıcı bulamayacaklarını çok iyi biliyorlar.

— O zaman daha az konuşup daha çok beklerler.

Malikanenin iç avlusunda Lin Meiyun oğlunu kucağında tutarak eyvanın altında oturuyordu.

Tianyu artık önceki günlerle kıyaslandığında çok daha fazla hareket ediyordu. Ellerini uzatıyor, karşısında görünen eşyaları tutmaya çalışıyor, bazen de sebepsiz yere hoşnutsuz sesler çıkarıyordu.

Lin Meiyun onun önüne yumuşak kumaştan yapılmış küçük bir top koydu.

— Bakalım, bugün bununla oynamak isteyecek misin?

Tianyu topa baktı. Elini uzatıp dokundu, ama tutmayı başaramadı. Top biraz ileriye yuvarlandı.

Bebek kaşlarını çatarak yüzünü buruşturdu ve hoşnutsuz ses çıkarsa da ağlamadı.

Lin Meiyun gülümseyerek topu geri getirdi.

— Daha biraz büyümelisin.

Bu sırada Shen Lian avluya girdi. Elinde küçük bir sepet vardı.

— Meiyun, sana birkaç ot getirdim. Dün hazırladığın merheme bunları da ekleyebilirsin.

Lin Meiyun sepete baktı.

— Bunları nereden buldun?

— Şehrin güneyindeki ot tüccarından. Kaliteleri fena değil, ama fiyatı eskisinden pahalı.

Meiyun otlardan birini alıp yapraklarını kontrol etti.

— Bu iyi kurutulmamış. İçinde biraz nem kalmış. Böyle kullanırsak merhemin raf ömrü kısalır.

Shen Lian başını salladı.

— Ben de öyle düşünmüştüm. Tüccar ise ürünün dağlardan yeni getirildiğini söylüyordu.

— Yeni getirilmiş olması hazır olduğu anlamına gelmez.

Bir süre şifalı otların kalitesi hakkında konuştular. Sonra Shen Lian'ın bakışı Tianyu'ya takıldı.

— Nasıl bu ufaklık?

— İyi. Son günler daha çok uyanık kalıyor.

Shen Lian yaklaşarak çocuğun yanağına hafifçe dokundu.

— Babası döndüğünde onu tanımakta zorlanacak.

Lin Meiyun gülümsedi, ama bakışlarında küçük bir endişe vardı.

— Henüz haber yok.

— Dağ yolları açılmadıysa kervanın gecikmesi doğaldır. Shen Yuanqı tecrübeli bir adamdır. Böyle durumlarda ne yapması gerektiğini bilir.

— Biliyorum. Sadece, her gün haber beklemek kolay değil.

Shen Lian cevap vermedi. O da uzun yıllar aile üyelerinin kervan seferlerine uğurlandığını görmüştü. Bu işin kazancı olduğu gibi riski de vardı.

Öğleye doğru malikanenin ana kapısının önünde bir atlı belirdi.

Atlı yorgundu. Elbisesinin etekleri çamurla kaplanmış, omzundaki küçük çanta ise yağıştan kararmıştı. Atından iner inmez kapı muhafızlarına yaklaştı.

— Shen ailesinin ağsaqqalı ile görüşmem gerekiyor. Shen Yuanqı'nın kervanından haber getirdim.

Muhafızlar hemen onu içeri götürdüler.

Haber kısa sürede Shen Quren'e ulaştı.

Ağsaqqal onu kabul odasında karşıladı.

— Konuş.

Atlı çantasından mühürlü bir mektup çıkardı.

— Ben kervanın öncü birliği ile birlikte geliyordum. Dağ geçidindeki yağmurdan sonra ana yolun bir kısmı çökmüştü. Kervan başka güzergahla hareket etti. Shen Yuanqı beni önceden geri gönderdi ki aileye durumu bildireyim.

Shen Quren mektubu aldı. Mühür, Shen Yuanqı'nın kişisel nişanıydı.

Mektubu açıp okumaya başladı.

Mektupta, kervanın tüm üyelerinin sağ salim olduğu yazıyordu. Yükün bir kısmı yağmurdan zarar görse de ana mallar korunmuştu. Alternatif yol daha uzun olduğu için seyahat uzamıştı. Yuanqı kervanı güvenli bir durakta tutmuş, yolun durumu hakkında bilgi toplamıştı.

Mektubun sonunda ise bir not vardı:

"Qaraçay'a dönüş vaktini hâlâ kesin olarak belirleyemiyorum. Yol açılana kadar hareket etmek tehlikelidir. Aile üyelerine endişelenmemelerini bildirin."

Shen Quren mektubu katladı.

— Kervanın durumu iyi mi?

— Evet. Ben ayrılırken hiçbir ciddi sorun yoktu. Shen Yuanqı malların korunması için ek adamlar görevlendirmişti.

— İyi. Dinlen. Sonra sana yemek ve konaklayacak bir yer versinler.

Atlı başını eğdi.

Shen Quren mektubu elinde tutarak biraz düşündü. Sonra hizmetçiye döndü.

— Meiyun'a haber verin. Kervan sağ salimdir. Shen Yuanqı henüz dönmese de durum kontrol altındadır.

Haber Lin Meiyun'a ulaştığında o, Tianyu'yu uyutmaya çalışıyordu.

Mektubun içeriğini duyduğunda omuzlarındaki gerginlik biraz azaldı.

— Demek hepsi sağ salim.

Hizmetçi başını eğdi.

— Evet, hanımım.

— Ağsaqqala teşekkürlerimi iletin.

Hizmetçi gittikten sonra Lin Meiyun çocuğun yüzüne baktı.

— Baban iyi, Tianyu. Biraz daha bekleyeceğiz.

Tianyu onun sesini duyup gözlerini açtı. Annesinin yüzüne baktı, ardından küçük elini onun elbisesine uzattı.

Meiyun çocuğun elini tuttu.

O, oğlunun babasını ne zaman tanıyacağını, ilk kez ne zaman konuşacağını ve ilk adımlarını ne zaman atacağını bilmiyordu. Ama bu günlerde onun için en önemli şey Tianyu'nun sağlıklı büyümesi ve ailenin güvenliğiydi.

Akşam Shen ailesinin küçük avlusunda antrenman sesleri duyuluyordu.

Shen Rui kılıcını hızla havada hareket ettiriyor, Shen Yichen ise onun karşısında durarak hareketlerini izliyordu.

— Yine ayaklarını yanlış yerleştirdin, — dedi Yichen.

Rui kılıcını aşağı indirdi.

— Vuruş doğruuydu.

— Vuruş doğru olabilir. Ama bir sonraki harekete hazır değilsin.

— Rakip bana vuruş yapmaya fırsat bulamadan onu yenebilirim.

Yichen sakinçe gülümsedi.

— Sen hep böyle düşünürsün. Ya rakip senden daha hızlı olursa?

Rui cevap vermedi.

Yichen kılıcını kaldırdı.

— Yedi Akın Kılıcı'nın amacı sadece hızlı vuruşlar yapmak değil. Her hareket bir sonraki harekete yol açmalıdır. Bir vuruştan sonra duruyorsan, akış kırılır.

Art arda birkaç hareket sergiledi. Ayakları toprağa sağlam basıyor, bedeni vuruşların yönüne uyarak dönüyordu. Kılıcın hareketi kesilmeden devam ediyordu.

Rui dikkatle baktı.

— Bir daha göster.

Yichen hareketleri tekrarladı.

Bu defa Rui onun ayak adımlarına daha çok dikkat etti.

— Demek ki mesele kılıcın hızı değil.

— Sadece hızı değil. Zamanlama, mesafe ve dengede de.

Antrenmana devam ettiler.

Avlunun diğer tarafında Shen Lian, Tianyu'yu kucağında tutarak onları seyrediyordu. Bebek kılıç seslerini duyduğunda başını o tarafa çevirdi. Bir süre hareket eden figürlere baktı, sonra yorulup gözlerini yumdu.

Shen Lian çocuğu odaya götürmek için ayağa kalktı.

Bu sırada antrenman sahasının kenarında kalan eski tahta kutunun üzerindeki pürüzsüz, küçük eksik kısım gün batımının son ışığında göründü. Kimse ona özel bir dikkat göstermedi.

Avluda kılıçların sesi devam ediyordu.

Qaraçay'ın üzerine gece iniyordu. Shen Yuanqı'nın kervanı ise hâlâ dağ yollarının öte yanında, dönüş için uygun vaktin gelmesini bekliyordu.

### 15-ci fəsil — Shen Tianyu: Yağışdan sonrakı izlər

 

Qaraçay şəhərində yağış üç gün əvvəl dayanmışdı, amma Göydağlarının yamaclarında hava hələ də dəyişkən idi. Dağ yollarının bəzi hissələri palçıqla örtülmüş, kiçik çaylar isə əvvəlkindən daha gur axmağa başlamışdı.

 

Shen ailəsinin həyətində səhər tezdən hərəkətlilik vardı.

 

Anbarın qarşısında üç araba dayanmışdı. İşçilər yük kisələrini boşaldır, malları çeşidləyir, zədələnmiş taxta qutuları bir kənara yığırdılar. Ailənin ticarət işlərinə cavabdeh olan Shen Quren bu dəfə şəxsən anbara gəlmişdi.

 

Onun əlində açıq bir dəftər vardı.

 

— Bu kisələri yenidən çəkin. Sonuncu qeyddə göstərilən çəki ilə indiki çəki arasında fərq var.

 

Anbar müdiri Luo Da başını tərpətdi.

 

— Artıq iki dəfə yoxlamışıq, ağsaqqal. Fərq cəmi üç jinadır.

 

— Cəmi üç jina olsa da, səbəbini bilməliyik. Malların yolda itməsi ilə tərəzinin səhv göstərməsi eyni şey deyil.

 

Luo Da tərəddüd etmədən işçilərə işarə verdi.

 

Shen ailəsi üçün ticarətdə kiçik görünən itkilər də əhəmiyyətli idi. Bir kisə dərman otu, bir neçə heyvan dərisi və ya bir neçə parça keyfiyyətli metal uzun məsafəli karvanlarda böyük fərq yarada bilərdi. Xüsusilə də dağ yollarının təhlükəli olduğu mövsümlərdə.

 

Shen Quren dəftəri bağladı.

 

— Shen Yuanqının karvanından xəbər gələnə qədər ehtiyat mallara toxunmayın. Onların gətirəcəyi yükün miqdarını dəqiq bilmədən yeni müqavilə bağlamayacağıq.

 

— Bəs şimaldakı tacirlərə nə cavab verək? — Luo Da soruşdu.

 

— Gözləmələrini istəyin. Əgər gözləmək istəmirlərsə, başqa satıcı tapsınlar.

 

Luo Da gülümsədi.

 

— Onlar başqa satıcı tapa bilməyəcəklərini yaxşı bilirlər.

 

— Onda daha az danışıb daha çox gözləyəcəklər.

 

Malikanənin daxili həyətində Lin Meiyun oğlunu qucağında saxlayaraq eyvanın altında oturmuşdu.

 

Tianyu artıq əvvəlki günlərlə müqayisədə daha çox hərəkət edirdi. Əllərini uzadır, qarşısında görünən əşyaları tutmağa çalışır, bəzən də səbəbsiz yerə narazı səslər çıxarırdı.

 

Lin Meiyun onun qarşısına yumşaq parçadan hazırlanmış kiçik bir top qoydu.

 

— Görək, bu gün bununla oynamaq istəyəcəksənmi?

 

Tianyu topa baxdı. Əlini uzadıb ona toxundu, amma tutmağa nail ola bilmədi. Top bir qədər kənara yuvarlandı.

 

Körpə qaşlarını çatmış kimi üzünü büzdü və narazı səslənsə də, ağlamadı.

 

Lin Meiyun gülümsəyərək topu geri gətirdi.

 

— Hələ bir az böyüməlisən.

 

Bu zaman Shen Lian həyətə daxil oldu. Əlində kiçik bir səbət vardı.

 

— Meiyun, sənə bir neçə ot gətirmişəm. Dünən hazırladığın məlhəmə bunları da əlavə edə bilərsən.

 

Lin Meiyun səbətə baxdı.

 

— Bunları haradan tapmısan?

 

— Şəhərin cənubundakı ot tacirindən. Keyfiyyətləri pis deyil, amma qiyməti əvvəlkindən bahadır.

 

Meiyun otlardan birini götürüb yarpaqlarını yoxladı.

 

— Bu, yaxşı qurudulmayıb. İçində bir qədər nəmlik qalıb. Belə istifadə etsək, məlhəmin saxlanma müddəti qısalar.

 

Shen Lian başını tərpətdi.

 

— Mən də elə düşünmüşdüm. Tacir isə məhsulun dağlardan yeni gətirildiyini deyirdi.

 

— Yeni gətirilməsi onun hazır olduğu demək deyil.

 

Onlar bir müddət dərman otlarının keyfiyyəti haqqında danışdılar. Sonra Shen Lianın nəzəri Tianyuya sataşdı.

 

— Bu balaca necədir?

 

— Yaxşıdır. Son günlər daha çox oyaq qalır.

 

Shen Lian yaxınlaşıb uşağın yanağına yüngülcə toxundu.

 

— Atası qayıdanda onu tanımaqda çətinlik çəkəcək.

 

Lin Meiyun gülümsədi, amma baxışlarında kiçik bir narahatlıq vardı.

 

— Hələ xəbər yoxdur.

 

— Dağ yolları açılmayıbsa, karvanın gecikməsi təbiidir. Shen Yuanqı təcrübəli adamdır. Belə vəziyyətlərdə nə etməli olduğunu bilir.

 

— Bilirəm. Sadəcə, hər gün xəbər gözləmək asan deyil.

 

Shen Lian cavab vermədi. O da uzun illər ailə üzvlərinin karvan səfərlərinə yola salındığını görmüşdü. Bu işin qazancı olduğu kimi, riski də vardı.

 

Günortaya yaxın malikanənin əsas qapısı qarşısında atlı göründü.

 

Atlı yorğun idi. Paltarının ətəkləri palçıqla örtülmüş, çiynindəki kiçik çanta isə yağışdan qaralmışdı. O, atdan düşən kimi qapı keşikçilərinə yaxınlaşdı.

 

— Shen ailəsinin ağsaqqalı ilə görüşməliyəm. Shen Yuanqının karvanından xəbər gətirmişəm.

 

Keşikçilər dərhal onu içəri apardılar.

 

Xəbər qısa müddətdə Shen Qurenə çatdı.

 

Ağsaqqal onu qəbul otağında qarşıladı.

 

— Danış.

 

Atlı çantasından möhürlənmiş məktub çıxardı.

 

— Mən karvanın ön dəstəsi ilə birlikdə gəlirdim. Dağ keçidindəki yağışdan sonra əsas yolun bir hissəsi uçmuşdu. Karvan başqa marşrutla hərəkət etdi. Shen Yuanqı məni əvvəlcədən geri göndərdi ki, ailəyə vəziyyəti bildirəm.

 

Shen Quren məktubu götürdü. Möhür Shen Yuanqının şəxsi nişanı idi.

 

Məktubu açıb oxumağa başladı.

 

Məktubda yazılmışdı ki, karvanın bütün üzvləri sağ-salamatdır. Yükün bir hissəsi yağışdan zədələnsə də, əsas mallar qorunmuşdu. Alternativ yol daha uzun olduğuna görə səfər uzanmışdı. Yuanqı karvanı təhlükəsiz dayanacaqda saxlamış, yolun vəziyyəti barədə məlumat toplamışdı.

 

Məktubun sonunda isə bir qeyd vardı:

 

“Qaraçaya qayıdış vaxtını hələ dəqiq müəyyənləşdirə bilmirəm. Yol açılana qədər hərəkət etmək təhlükəlidir. Ailə üzvlərinə narahat olmamalarını bildirin.”

 

Shen Quren məktubu qatladı.

 

— Karvanın vəziyyəti yaxşıdır?

 

— Bəli. Mən ayrılarkən heç bir ciddi problem yox idi. Shen Yuanqı malların qorunması üçün əlavə adamlar ayırmışdı.

 

— Yaxşı. Dincəl. Sonra sənə yemək və qalmaq üçün yer ayırsınlar.

 

Atlı baş əydi.

 

Shen Quren məktubu əlində tutaraq bir qədər düşündü. Sonra xidmətçiyə üz tutdu.

 

— Meiyuna xəbər verin. Karvan sağ-salamatdır. Shen Yuanqı hələ qayıtmasa da, vəziyyət nəzarət altındadır.

 

Xəbər Lin Meiyuna çatanda o, Tianyunu yatırmağa çalışırdı.

 

Məktubun məzmununu eşidəndə çiyinlərindəki gərginlik bir qədər azaldı.

 

— Deməli, hamısı sağ-salamatdır.

 

Xidmətçi başını əydi.

 

— Bəli, xanım.

 

— Ağsaqqala təşəkkürümü çatdırın.

 

Xidmətçi getdikdən sonra Lin Meiyun uşağın üzünə baxdı.

 

— Atan yaxşıdır, Tianyu. Bir az da gözləyəcəyik.

 

Tianyu onun səsini eşidib gözlərini açdı. Anasının üzünə baxdı, sonra kiçik əlini onun paltarına uzatdı.

 

Meiyun uşağın əlini tutdu.

 

O, oğlunun atasını nə vaxt tanıyacağını, ilk dəfə nə vaxt danışacağını və ilk addımlarını nə zaman atacağını bilmirdi. Amma bu günlərdə onun üçün ən vacib olan şey Tianyunun sağlam böyüməsi və ailənin təhlükəsizliyi idi.

 

Axşam Shen ailəsinin kiçik həyətində məşq səsləri eşidilirdi.

 

Shen Rui qılıncını sürətlə havada hərəkət etdirir, Shen Yichen isə onun qarşısında dayanaraq hərəkətlərini izləyirdi.

 

— Yenə ayaqlarını səhv yerləşdirdin, — Yichen dedi.

 

Rui qılıncını aşağı saldı.

 

— Zərbə düzgün idi.

 

— Zərbə düzgün ola bilər. Amma növbəti hərəkətə hazır deyilsən.

 

— Rəqib mənə zərbə vurmağa fürsət tapmamış onu məğlub edə bilərəm.

 

Yichen sakitcə gülümsədi.

 

— Sən həmişə belə düşünürsən. Bəs rəqib səndən daha sürətli olsa?

 

Rui cavab vermədi.

 

Yichen qılıncını qaldırdı.

 

— Yeddi Axın Qılıncının məqsədi yalnız sürətli zərbələr vurmaq deyil. Hər hərəkət növbəti hərəkətə yol açmalıdır. Bir zərbədən sonra dayanırsansa, axın qırılır.

 

O, ardıcıl bir neçə hərəkət nümayiş etdirdi. Ayaqları torpağa möhkəm basır, bədəni zərbələrin istiqamətinə uyğun dönürdü. Qılıncın hərəkəti kəsilmədən davam edirdi.

 

Rui diqqətlə baxdı.

 

— Bir də göstər.

 

Yichen hərəkətləri təkrarladı.

 

Bu dəfə Rui onun ayaq addımlarına daha çox diqqət yetirdi.

 

— Deməli, məsələ qılıncın sürətində deyil.

 

— Təkcə sürətində deyil. Vaxtında, məsafədə və tarazlıqda da.

 

Onlar məşqə davam etdilər.

 

Həyətin digər tərəfində Shen Lian Tianyunu qucağında saxlayaraq onları seyr edirdi. Körpə qılınc səslərini eşidəndə başını həmin tərəfə çevirdi. Bir müddət hərəkət edən fiqurlara baxdı, sonra yorulub gözlərini yumdu.

 

Shen Lian uşağı otağa aparmaq üçün ayağa qalxdı.

 

Bu vaxt məşq meydançasının kənarında qalan köhnə taxta qutunun üzərindəki hamar, kiçik çatışmayan hissə gün batımının son işığında göründü. Heç kim ona xüsusi diqqət yetirmədi.

 

Həyətdə qılıncların səsi davam edirdi.

 

Qaraçayın üzərinə gecə enirdi. Shen Yuanqının karvanı isə hələ də dağ yollarının o biri tərəfində, geri dönüş üçün uyğun vaxtı gözləyirdi.