Bölüm 11 – Shen Tianyu: Sessiz iz

Karaçay şehrinde sonbaharın son günleriydi.

Sabahları hava eskisinden daha serin oluyor, Göydağları'ndan esen rüzgar şehrin dar sokaklarına kadar yayılıyordu. Damların üzerine düşen sarı yapraklar gün içinde sokak süpürücüleri tarafından temizleniyor, pazarda ise kış hazırlıkları hızlanıyordu.

Şen ailesinin malikanesinde de işler olağan akışında devam ediyordu.

Babalarının kervan seferine çıkmasından sonra ailenin günlük sorumluluklarının bir kısmı Şen Qure'nin üzerine düşmüştü. Kervanın güvenliği için seçilen adamlar deneyimliydi, ancak Şen Yuanqı ailenin ticaret yollarını iyi bildiği için onun seferde yer alması gerekli görülmüştü.

Şimdilik ondan gelen son haberde her şeyin yolunda olduğu bildirilmişti.

Lin Meiyun mektubu okuduktan sonra katlayıp masanın çekmecesine koydu.

— Baban iyi, Tianyu, — diye kucağındaki bebeğe baktı. — Sefer biter bitmez dönecek.

Tianyu anasının yüzüne bakıp alçak sesle bir şeyler söyledi.

Lin Meiyun gülümsedi.

— Sana mektup yazmayı öğretmeliyiz. Babana kendin cevap verirsin.

Bebek elini kaldırıp anasının çenesine dokundu.

— Şimdilik bu da cevap sayılır.

O gün öğleye doğru Shen Rui antrenmandan döndü.

Üstündeki giysiler terden biraz ıslanmıştı. Elindeki tahta kılıcı antrenman sahasının kenarına bırakıp su içti. Yichen ise arkasından geliyordu.

— Bugün ayak hareketlerini biraz düzelttin, — dedi Yichen.

Rui kabı yere koydu.

— Biraz mı?

— Evet.

— Bence epey düzelttim.

Yichen ona baktı.

— Son vuruştan sonra dengeni kaybettin.

— Çünkü sen geri çekilmedin.

— Rakibinin geri çekilmesini bekliyorsan, demek ki saldırını düzgün kurmamışsın.

Rui hoşnutsuz bir tavırla kılıcını aldı.

— Seninle antrenman yapmak insanın hevesini öldürüyor.

Yichen gülümsedi.

— O zaman Çen U hocalığıyla antrenman yap. O, benden daha serttir.

— Yok, sen yeterince betersin.

Bu sırada Lin Meiyun seslendi:

— İkiniz de gelin. Yemek hazır.

Rui hemen kılıcını bir kenara bıraktı.

— Nihayet günün en önemli antrenmanı başladı.

Yichen başını sallayarak onun arkasından gitti.

Yemekten sonra Rui, Tianyu'nun olduğu odayı ziyaret etti.

Lin Meiyun bebeği minder üzerine uzatmıştı. Tianyu karşısındaki yumuşak kumaştan yapılmış küçük oyuncaya bakıyordu.

Rui yaklaşıp diz çöktü.

— Ufaklık, beni tanıyor musun?

Tianyu ona baktı.

— Ben Shen Rui'yim. Bu ailenin gelecekteki en güçlü kılıç ustası olacağım.

Lin Meiyun gülümsedi.

— Önce kendi antrenmanında dengeni koru.

Rui anasına baktı.

— Anne, sen de mi Yichen'in tarafını tutuyorsun?

— Ben gerçeklerin tarafını tutuyorum.

Yichen kapının yanında durup güldü.

Rui ona dil çıkarıp tekrar bebeğe döndü.

— Sen aldırma. Büyüdüğünde sana kılıç tutmayı ben öğreteceğim.

Lin Meiyun hemen itiraz etti:

— Henüz kılıçtan falan bahsedilen yok. Önce sağlıklı büyüsün.

— Ben de onu diyorum. Birkaç yıl sonra…

— Rui.

— Tamam, tamam. Hiçbir şey demiyorum.

Rui elini uzatıp oyuncağı hafifçe hareket ettirdi. Tianyu oyuncağın hareketini takip ederek başını sağa çevirdi. Rui oyuncağı biraz uzaklaştırınca bebek elini uzattı, ancak yetişemedi.

— Görüyor musun? Şimdiden antrenmana başladı.

Lin Meiyun gülerek başını salladı.

— Sen her şeyi kılıç antrenmanına benzetiyorsun.

— Çünkü dünyada her şeyin kendi antrenmanı var.

Yichen kapıdan söylendi:

— Peki ya yemek yemenin antrenmanı nasıl gidiyor?

Rui ona baktı.

— Seninle konuşmanın hiçbir faydası yok.

Öğleden sonra malikaneye Mo Yançen'in gönderdiği küçük bir mektup getirildi.

Mektubu getiren Lu Çen değildi. Onu şehirdeki kervan durağından dönen bir haberci ulaştırmıştı.

Şen Qure mektubu kendi odasında açtı.

Mo Yançen, son ölçüm kayıtlarını yeniden gözden geçirdiğini yazıyordu. Kristalin verdiği değerler önceki ölçümlerle karşılaştırıldığında bazı farklılıklar ortaya çıkmıştı. Buna rağmen sonuçlar hala ruhani kökün türünü belirlemeye yetmiyordu.

Mektubun sonunda bir teklif de vardı: Önümüzdeki aylarda Mo Yançen daha büyük bir şehre gidecekti. Oradaki ruhani ölçüm merkezinde çalışan tanıdık bir uzmanla konuşmak ve Tianyu'nun sonuçlarını ona göstermek istiyordu.

Şen Qure mektubu bir kez daha okudu.

Sonra katlayıp masanın üzerine koydu.

— Bu adam meseleyi ciddi şekilde araştırıyor, — diye mırıldandı.

Yanında duran Luo Da sordu:

— İhtiyar, başka bir uzman davet edelim mi?

— Şimdilik hayır. Mo Yançen sonuçları bizzat götürmek istiyor. Önce onun cevabını bekleyeceğiz.

— Peki ya ailenin diğer üyeleri?

— Onlara yalnızca gerek duyulan bilgiyi verin. Tianyu'nun ruhani kökü hakkında kimse varsayımda bulunmasın.

Luo Da başını eğdi.

— Anlaşıldı.

Şen Qure mektubu çekmeceye koydu.

Onun için asıl mesele çocuğun hangi ruhani köke sahip olduğu değildi. Asıl mesele bu konuda yanlış bir karar verilmemesiydi.

Akşamüstü Lin Meiyun Tianyu'yu avluya çıkardı.

Hava serinlemişti. Hizmetçiler bahçedeki kuru yaprakları topluyor, avlunun kenarındaki ağaçların dallarını kışa hazırlıyorlardı.

Lin Meiyun banka oturup bebeği kucağında tuttu.

Bir süre sonra Shen Lian da yanlarına geldi.

— Bugün nasıl?

— İyi. Sabah biraz huzursuzdu ama sonra sakinleşti.

Shen Lian bebeğin yanağına dokundu.

— Sağlıklı görünüyor. En önemlisi bu.

Lin Meiyun biraz tereddüt etti.

— Mo Yançen yine mektup göndermiş. Ölçüm sonuçlarını başka bir uzmana göstermek istiyor.

Shen Lian başını salladı.

— Bu fena fikir değil. Ama sen kendini çok yorma. Her ölçümün sonucunu beklemek anneyi de yorar.

— Biliyorum. Sadece ne olduğunu anlamak istiyorum.

— Anlayacağız. Ama Tianyu henüz bebek. Onun geleceğini bugünden kesinleştirme ihtiyacı yok.

Lin Meiyun gözlerini oğluna çevirdi.

— Bazen düşünüyorum da, belki de hiçbir şey bilmemek daha iyidir.

Shen Lian sakin bir sesle cevap verdi:

— Bazen öyledir. İnsan bilmediği şeyden korkar, bildiğini sandığı şeye ise aşırı bağlanır.

Lin Meiyun gülümsedi.

— Sen hep böyle konuşuyorsun.

— Çünkü çok çocuk büyüttüm. Her birinin kendi huyu, kendi yolu oldu. Ebeveynin görevi onların yerine yaşamak değildir.

Tianyu bu sırada anasının giysisini tuttu.

Shen Lian bebeğe baktı.

— Bak, bu ufaklık ise henüz kendi giysisini bile tutamıyor.

Lin Meiyun güldü.

— Ama hiçbir şeyi kaçırmıyor.

Gece malikanenin batı odalarından birinde küçük bir olay meydana geldi.

Hizmetçilerden biri eski tahta oyuncak atı temizlerken arka ayağının bir parçasının olmadığını fark etti.

Bu oyuncak Tianyu'nun odasında tutuluyordu. Birkaç hafta önce bebeğin önüne konmuş, sonradan bir kenara kaldırılmıştı.

Hizmetçi tahta parçasını aradı, ancak odada bulamadı.

— Belki önceden kırılmıştı? — diye sordu diğer hizmetçi.

— Yok, ben bunu dün görmüştüm. Ayağı bütündü.

— Belki biri yere düşürmüştür?

Odanın döşemesine, mobilyaların altına baktılar. Hiçbir şey bulunamadı.

Sonunda hizmetçi oyuncağı Luo Da'ya gösterdi.

Luo Da onu eline alıp dikkatle inceledi.

— Bu eski bir oyuncak. Çocukların elinde böyle şeyler çabuk kırılır.

— Ama kırılan parçayı bulamadık.

— Temizlik sırasında başka bir yere düşmüş olabilir. Büyütmeye gerek yok.

Oyuncağı hizmetçiye geri verdi.

— Bir kenara koyun. Tianyu'nun eline vermeyin.

Hizmetçi başını eğip odadan çıktı.

Luo Da ise bir an için oyuncağın zarar görmüş kısmına baktı. Tahta yüzde kopma izine benzer kaba bir kenar yoktu. Sanki küçük parça hiç orada olmamıştı.

Ancak bu eski bir oyuncaktı. Luo Da bunun üzerinde uzun süre düşünmeyi gerekli görmedi.

O gece Lin Meiyun Tianyu'yu uyuttu.

Bebek bir süre yorganın üzerindeki desenlere baktı, sonra gözlerini yumdu. Anası onun nefesini dinleyip yorganı düzeltti.

Odada derin bir sessizlik hakimdi.

Masanın üzerinde Mo Yançen'in gönderdiği mektup duruyordu. Mektubun içinde ölçüm sonuçları, sorular ve gelecekteki araştırma için teklifler yazılmıştı.

Şen ailesi Tianyu'nun ruhani kökünün sırrını anlamaya çalışıyordu.

Ancak o sırrın cevabı ne mektupta ne de kristalin değerlerindeydi.

Gecenin ilerleyen saatlerinde Karaçay şehrinin sokakları boşaldı. Malikanenin avlusundaki fenerler birer birer söndürüldü.

Tianyu ise sakince uyuyordu.

Onun için bu gece de öncekilerden farklı değildi. Yarın anasının sesini duyacak, kucağa alınacak, yemeğini yiyecek ve etrafındaki dünyayı küçük gözleriyle izleyecekti.

Henüz hiç kimse onun hayatında yaşanan küçük tuhaflıkların birbiriyle bağlantılı olabileceğini düşünmüyordu.

Ve hiç kimse bu olayların ne anlama geldiğini bilmiyordu.

### 11-ci fəsil — Shen Tianyu: Səssiz iz

 

Qaraçay şəhərində payızın son günləri idi.

 

Səhərlər hava əvvəlkindən daha sərin olur, Göydağlarından əsən külək şəhərin dar küçələrinə qədər yayılırdı. Damların üzərinə düşən sarı yarpaqlar gün ərzində küçə süpürgəçiləri tərəfindən təmizlənir, bazarda isə qış üçün hazırlıqlar sürətlənirdi.

 

Şen ailəsinin malikanəsində də işlər adi qaydada davam edirdi.

 

Atalarının karvan səfərinə çıxmasından sonra ailənin gündəlik məsuliyyətlərinin bir hissəsi Şen Qurenin üzərinə düşmüşdü. Karvanın təhlükəsizliyi üçün seçilən adamlar təcrübəli idi, lakin Şen Yuanqı ailənin ticarət yollarını yaxşı tanıdığına görə onun səfərdə iştirakı vacib sayılırdı.

 

Hələlik ondan gələn son xəbərdə hər şeyin qaydasında olduğu bildirilmişdi.

 

Lin Meiyun məktubu oxuduqdan sonra onu qatlayıb masanın siyirməsinə qoydu.

 

— Atan yaxşıdır, Tianyu, — deyə qucağındakı körpəyə baxdı. — Səfəri bitirən kimi qayıdacaq.

 

Tianyu anasının üzünə baxıb balaca səslə nəsə dedi.

 

Lin Meiyun gülümsədi.

 

— Sənə məktub yazmağı öyrətməliyik. Atana özün cavab verərsən.

 

Körpə əlini qaldırıb anasının çənəsinə toxundu.

 

— Hələlik bu da cavab sayılır.

 

Həmin gün günortaya yaxın Shen Rui məşqdən qayıtdı.

 

Onun üst geyimi tərdən bir qədər islanmışdı. Əlindəki taxta qılıncı məşq meydançasının kənarına qoyub su içdi. Yichen isə arxasınca gəlirdi.

 

— Bu gün ayaq hərəkətlərini bir az yaxşılaşdırdın, — Yichen dedi.

 

Rui qabı yerə qoydu.

 

— Bir az?

 

— Hə.

 

— Məncə, xeyli yaxşılaşdırdım.

 

Yichen ona baxdı.

 

— Son zərbədən sonra tarazlığını itirdin.

 

— Çünki sən geri çəkilmədin.

 

— Rəqibin geri çəkilməsini gözləyirsənsə, deməli, hücumunu düzgün qurmamısan.

 

Rui narazı halda qılıncını götürdü.

 

— Səninlə məşq etmək adamın həvəsini öldürür.

 

Yichen gülümsədi.

 

— Onda Çen U müəllimlə məşq et. O, məndən daha sərtdir.

 

— Yox, sən kifayət qədər pissən.

 

Bu zaman Lin Meiyun onları səslədi:

 

— İkiniz də gəlin. Yemək hazırdır.

 

Rui dərhal qılıncını kənara qoydu.

 

— Nəhayət, günün ən vacib məşqi başladı.

 

Yichen başını yelləyərək onun ardınca getdi.

 

Yeməkdən sonra Rui Tianyunun olduğu otağa baş çəkdi.

 

Lin Meiyun körpəni döşəyin üzərində uzatmışdı. Tianyu qarşısındakı yumşaq parçadan hazırlanmış kiçik oyuncağa baxırdı.

 

Rui yaxınlaşıb diz çökdü.

 

— Balaca, məni tanıyırsan?

 

Tianyu ona baxdı.

 

— Mən Shen Ruiyəm. Bu ailənin gələcəkdə ən güclü qılınc ustası olacağam.

 

Lin Meiyun gülümsədi.

 

— Əvvəlcə öz məşqində tarazlığını qoru.

 

Rui anasına baxdı.

 

— Ana, sən də Yichenin tərəfini tutursan?

 

— Mən həqiqətin tərəfini tuturam.

 

Yichen qapının yanında dayanıb güldü.

 

Rui ona dil çıxarıb yenidən körpəyə döndü.

 

— Sən narahat olma. Böyüyəndə sənə qılınc tutmağı mən öyrədəcəyəm.

 

Lin Meiyun dərhal etiraz etdi:

 

— Hələ heç bir qılıncdan söhbət getmir. Əvvəlcə sağlam böyüsün.

 

— Mən də onu deyirəm. Bir neçə ildən sonra...

 

— Rui.

 

— Yaxşı, yaxşı. Heç nə demirəm.

 

Rui əlini oyuncağa uzadıb onu yüngülcə tərpətdi. Tianyu oyuncağın hərəkətini izləyərək başını sağa çevirdi. Rui oyuncağı bir az uzaqlaşdıranda körpə əlini uzatdı, lakin ona çata bilmədi.

 

— Görürsən? Artıq məşqə başlayıb.

 

Lin Meiyun gülərək başını yellədi.

 

— Sən hər şeyi qılınc məşqinə bənzədirsən.

 

— Çünki dünyada hər şeyin öz məşqi var.

 

Yichen qapıdan dilləndi:

 

— Bəs yemək yeməyin məşqi necə gedir?

 

Rui ona baxdı.

 

— Səninlə danışmağın heç bir faydası yoxdur.

 

Günortadan sonra malikanəyə Mo Yançenin göndərdiyi kiçik bir məktub gətirildi.

 

Məktubu gətirən Lu Çen deyildi. Onu şəhərdəki karvan dayanacağından qayıdan bir xəbərçi çatdırmışdı.

 

Şen Quren məktubu öz otağında açdı.

 

Mo Yançen yazırdı ki, son ölçmənin qeydlərini yenidən nəzərdən keçirib. Kristalın verdiyi göstəricilər əvvəlki ölçmələrlə müqayisə edildikdə bəzi fərqlər ortaya çıxmışdı. Bununla belə, nəticələr hələ də ruhani kökün növünü müəyyən etməyə kifayət etmirdi.

 

Məktubun sonunda bir təklif də vardı: yaxın aylarda Mo Yançen daha böyük bir şəhərə gedəcəkdi. Oradakı ruhani ölçmə mərkəzində çalışan tanış mütəxəssislə danışmaq və Tianyunun nəticələrini ona göstərmək istəyirdi.

 

Şen Quren məktubu bir daha oxudu.

 

Sonra onu qatlayıb masanın üzərinə qoydu.

 

— Bu adam məsələni ciddi araşdırır, — deyə astadan söyləndi.

 

Yanında dayanan Luo Da soruşdu:

 

— Ağsaqqal, başqa bir mütəxəssis dəvət edək?

 

— Hələlik yox. Mo Yançen nəticələri özü aparmaq istəyir. Əvvəlcə onun cavabını gözləyəcəyik.

 

— Bəs ailənin digər üzvləri?

 

— Onlara yalnız lazım olan məlumatı verin. Tianyunun ruhani kökü barədə heç kim fərziyyə yaymasın.

 

Luo Da başını əydi.

 

— Başa düşdüm.

 

Şen Quren məktubu siyirməyə qoydu.

 

Onun üçün əsas məsələ uşağın hansı ruhani kökə sahib olması deyildi. Əsas məsələ bu barədə yanlış qərar verilməməsi idi.

 

Axşamüstü Lin Meiyun Tianyunu həyətə çıxardı.

 

Hava sərinləmişdi. Xidmətçilər bağdakı qurumuş yarpaqları toplayır, həyətin kənarındakı ağacların budaqlarını qışa hazırlayırdılar.

 

Lin Meiyun skamyada oturub körpəni qucağında saxladı.

 

Bir qədər sonra Shen Lian da yanlarına gəldi.

 

— Bu gün necədir?

 

— Yaxşıdır. Səhər bir az narahat idi, amma sonra sakitləşdi.

 

Shen Lian körpənin yanağına toxundu.

 

— Sağlam görünür. Ən vacibi budur.

 

Lin Meiyun bir qədər tərəddüd etdi.

 

— Mo Yançen yenə məktub göndərib. Ölçmə nəticələrini başqa mütəxəssisə göstərmək istəyir.

 

Shen Lian başını tərpətdi.

 

— Bu, pis fikir deyil. Amma sən özünü çox yorma. Hər ölçmənin nəticəsini gözləmək də ananı yorur.

 

— Bilirəm. Sadəcə, nə olduğunu başa düşmək istəyirəm.

 

— Başa düşəcəyik. Amma Tianyu hələ körpədir. Onun gələcəyini bu gün müəyyənləşdirməyə ehtiyac yoxdur.

 

Lin Meiyun gözlərini oğluna çevirdi.

 

— Bəzən düşünürəm ki, bəlkə də heç nəyi bilməmək daha yaxşıdır.

 

Shen Lian sakit səslə cavab verdi:

 

— Bəzən elədir. İnsan bilmədiyi şeydən qorxur, bildiyini düşündüyü şeyə isə həddindən artıq bağlanır.

 

Lin Meiyun gülümsədi.

 

— Sən həmişə belə danışırsan.

 

— Çünki çox uşaq böyütmüşəm. Hər birinin öz xasiyyəti, öz yolu olub. Valideynin işi onların yerinə yaşamaq deyil.

 

Tianyu bu vaxt anasının geyimini tutdu.

 

Shen Lian körpəyə baxdı.

 

— Bax, bu balaca isə hələ öz geyimini belə tuta bilmir.

 

Lin Meiyun güldü.

 

— Amma əlindən heç nə qaçmır.

 

Gecə malikanənin qərb otaqlarından birində kiçik bir hadisə baş verdi.

 

Xidmətçilərdən biri köhnə taxta oyuncaq atı təmizləyərkən onun arxa ayağının bir hissəsinin olmadığını gördü.

 

Bu oyuncaq Tianyunun otağında saxlanılırdı. Bir neçə həftə əvvəl körpənin qarşısına qoyulmuş, sonradan isə kənara götürülmüşdü.

 

Xidmətçi taxta parçanı axtardı, lakin otaqda tapa bilmədi.

 

— Bəlkə əvvəlcədən qırılmışdı? — deyə digər xidmətçi soruşdu.

 

— Yox, mən bunu dünən görmüşdüm. Ayağı bütöv idi.

 

— Bəlkə kimsə yerə salıb?

 

Onlar otağın döşəməsinə, mebelin altına baxdılar. Heç nə tapılmadı.

 

Nəhayət, xidmətçi oyuncağı Luo Daya göstərdi.

 

Luo Da onu əlinə alıb diqqətlə yoxladı.

 

— Bu, köhnə oyuncaqdır. Uşaqların əlində belə şeylər tez sınır.

 

— Amma qırılan hissəni tapa bilmədik.

 

— Təmizlik zamanı başqa yerə düşmüş ola bilər. Böyütməyə ehtiyac yoxdur.

 

O, oyuncağı xidmətçiyə qaytardı.

 

— Kənara qoyun. Tianyunun əlinə verməyin.

 

Xidmətçi başını əyib otaqdan çıxdı.

 

Luo Da isə bir anlıq oyuncağın zədələnmiş hissəsinə baxdı. Taxta səthdə qopma izinə bənzər kobud kənar yox idi. Sanki kiçik hissə heç vaxt orada olmamışdı.

 

Ancaq bu, köhnə bir oyuncaq idi. Luo Da onun üzərində uzun müddət düşünməyi lazım bilmədi.

 

Həmin gecə Lin Meiyun Tianyunu yatızdırdı.

 

Körpə bir müddət yorğanın üzərindəki naxışlara baxdı, sonra gözlərini yumdu. Anası onun nəfəsini dinləyib yorğanı düzəltdi.

 

Otaqda sakitlik hökm sürürdü.

 

Masanın üzərində Mo Yançenin göndərdiyi məktub vardı. Məktubun içində ölçmə nəticələri, suallar və gələcək araşdırma üçün təkliflər yazılmışdı.

 

Şen ailəsi Tianyunun ruhani kökünün sirrini anlamağa çalışırdı.

 

Lakin həmin sirrin cavabı nə məktubda, nə də kristalın göstəricilərində idi.

 

Gecənin dərinliyində Qaraçay şəhərinin küçələri boşaldı. Malikanənin həyətindəki fənərlər bir-bir söndürüldü.

 

Tianyu isə sakitcə yatırdı.

 

Onun üçün bu gecə də əvvəlkilərdən fərqlənmirdi. Sabah anasının səsini eşidəcək, qucağa götürüləcək, yeməyini yeyəcək və ətrafındakı dünyanı balaca gözləri ilə izləyəcəkdi.

 

Hələ heç kim onun həyatında baş verən kiçik qəribəliklərin bir-biri ilə əlaqəli ola biləcəyini düşünmürdü.

 

Və heç kim bu hadisələrin nə demək olduğunu bilmirdi.