Bölüm 2 – Hayatın Doğuşu

İnsanların çoğu dünyayı yaşadıkları torpaqlardan ibaret sanırdı.

Dağlar, nehirler, ormanlar, şehirler ve onları birbirinden ayıran sınırlar… Bir insanın ömrü boyunca görebileceği her şey onun için dünyanın kendisiydi. Uzaktaki topraklar ise tüccarların anlattığı efsanelerden, seyyahların abarttığı hikayelerden ve eski kitaplardaki haritalardan ibaret kalıyordu.

Ancak dünyanın doğusunda, Doğu Krallığı'ndan binlerce li uzakta, başka bir krallık vardı.

Bu topraklar Lianhua Krallığı olarak adlandırılıyordu.

Burada dağlar daha yeşil, nehirler daha geniş, ormanlar ise daha sıkıydı. Ruhani bitkilerin bolluğu sebebiyle bu bölge şifacılık ve eczacılık sanatı ile ün salmıştı. Lianhua Krallığı'nın bazı şehirlerinde ilaç tüccarları savaşçılardan daha büyük bir servete sahipti. Hatta imparatorluk sarayında bile yüksek seviyeli hekimlerin sözüne özel bir önem verilirdi.

Krallığın güneybatısında, Yüz Nehir Vadisi'nin yakınlarında küçük bir şehir vardı: Baishui Şehri.

Şehrin adı tesadüfen seçilmemişti. Buradaki nehirlerin suyu dağların derinliklerinden gelir, toprağın altından süzülerek mineral ve zayıf ruhani enerjiyle zenginleşirdi. Baishui Şehri'nin etrafında yüzlerce şifalı bitki bahçesi vardı. Her yıl baharın başında bu bahçelere çeşitli krallıklardan tüccarlar gelir, nadir bitkiler satın almak için haftalarca şehirde kalırlardı.

Şehrin en tanınmış ailelerinden biri Bai ailesiydi.

Ancak Bai ailesinin nüfuzu Shen ailesininkiler gibi savaşçılara ve kervan yollarına dayanmıyordu.

Onların gücü şifa sanatından geliyordu.

O yıl kış Baishui Şehri'ne her zamankinden erken gelmişti.

Dağların zirveleri karla örtülmüş, geceleri sıcaklık oldukça düşmüştü. Şehrin etrafındaki şifalı bitki bahçelerinin bir kısmı soğuktan zarar görmüştü. Bahçe sahipleri mahsullerini korumak için gece gündüz çalışıyorlardı.

Bai ailesinin büyük şifalı bitki bahçesinde ise başka bir sorun vardı.

Bahçenin merkezinde yer alan kadim ağacın yaprakları dökülüyordu.

Bu, sıradan bir ağaç değildi.

Ağacın adı Kadim Ruhani Söğüt idi. Bai ailesinin kayıtlarına göre, kökleri üç yüz yıldan uzun süredir bu topraklarda yaşıyordu. Ağacın yaprakları ilaç hazırlamada kullanılıyordu. Lakin asıl değeri meyvelerindeydi. Yalnızca otuz yılda bir kez olgunlaşan bu meyveler bedenin onarılmasına ve ruhani enerjinin dengelenmesine yardımcı oluyordu.

Son iki yılda ağacın durumu kötüleşmişti.

Bai ailesinin şifacıları toprağı değiştirmiş, kökleri özel solüsyonlarla beslemiş, hatta başka bölgelerden getirilen nadir bitkilerin özlerini kullanmışlardı. Hiçbiri sonuç vermemişti.

Ağaç kuruyordu.

O gece ağacın karşısında yaşlı bir adam duruyordu.

Bu, Bai ailesinin reis Bai Zhengyuan'dı.

Yetmiş yaşına yaklaşmasına rağmen sırtı hala düzdü. Uzun yıllar şifacılıkla uğraştığından parmakları çeşitli bitkilerin kokusunu kolaylıkla ayırt edebiliyordu. Dövüş sanatlarında büyük bir usta sayılmasa da, şifa sanatında Baishui Şehri'nde ona rakip olabilecek çok az adam vardı.

Yanında torunu Bai Xun duruyordu.

— Büyükbaba, ağacın köklerini yeniden kontrol ettim. Toprağın bileşiminde bir sorun yok.

Zhengyuan kurumuş dallardan birine dokundu.

— Peki köklerin durumu?

— Bazı kısımlar hala canlı. Ancak enerji akışı çok zayıf.

— Demek ki sorun toprakta değil.

Bai Xun cevap vermedi.

Yaşlı adam bir süre ağaca baktı.

— Yaşam enerjisi yalnızca beslenmeyle korunmaz, Xun. Bazen bir canlı bütün rezervlerini tüketir. Ona ne kadar ilaç versen de artık tepki veremez.

— O halde onu kurtarmak imkansız mı?

Zhengyuan ellerini arkasında birleştirdi.

— Her şeyi kurtarmak mümkün değildir.

Bu sözleri söylerken yüzünde hırs değil, kabul edilmiş bir gerçeğin sükuneti vardı.

— Bunu unutma. Şifa sanatını öğrenen bir insan her hastayı iyileştirebileceğini düşünmemelidir. Aksi takdirde kendi bilgi dağarcığından ziyade kendi gururuna inanmaya başlar.

Bai Xun başını öne eğdi.

— Anladım, büyükbaba.

Yaşlı adam bir kez daha ağaca baktı, ardından bahçeden ayrıldı.

O gece ağacın son yapraklarından biri daha yere düştü.

Bai ailesinin ana mülkü şehrin doğusunda, nehrin yakınında yer alıyordu.

Ailenin evleri kırmızı tuğladan inşa edilmiş, avluların ortasında küçük su havuzları ve şifalı bitkiler için ayrılmış alanlar bulunuyordu. Evin bir kısmı yaşam alanı, diğer kısmı ise ilaç hazırlama yeri olarak kullanılıyordu.

Bai ailesinde çocuklar küçük yaşlardan itibaren bitkileri tanımaya övgüyle alıştırılırdı. Onlara önce bitkilerin isimleri, sonra özellikleri, ardından da ilaç karışımlarının hazırlanması öğretilirdi.

Ailenin büyük oğlu Bai Mingyuan da bu geleneği sürdürüyordu.

O, otuzlu yaşlarında, sakin ve düşünceli bir adamdı. Babası gibi bir savaşçı olmak yerine şifa sanatını seçmişti. Ancak ruhani enerji üzerindeki kontrolü oldukça iyi olduğundan ailenin şifalı bitki bahçelerinin büyük bir kısmını o yönetiyordu.

Eşi Su Yulan ise başka bir ailenin kızıydı.

Su ailesi Lianhua Krallığı'nın kuzeyinde yaşayan, esas olarak şifa ve ruhani evcil hayvanların yetiştirilmesiyle ilgilenen kadim soy kollarından biriydi. Yulan çocukluğundan beri sakin, gözlemci ve dirençli biri olmuştu. Aileye geldikten sonra da kendi bilgilerini Bai ailesinin şifacılarıyla paylaşmıştı.

Şimdi ise doğum odasındaydı.

— Hanım Su, biraz daha sabırlı olun. Her şey iyi olacak.

Yulan'ın yanında duran ebe elini tutmuştu.

Yulan gözlerini yumdu.

— Mingyuan nerede?

— Avluda.

— Yine mi dolanıp duruyor?

Ebe gülümsedi.

— Hem de nasıl dolanmak. Biraz önce su kovasını az kalsın deviriyordu.

Yulan yorgun bir halde güldü.

— Ona söyleyin, evdeki tüm kapları kırsa bile çocuğun doğumuna bir faydası dokunmayacak.

Avluda Bai Mingyuan endişeli bir şekilde bir o yana bir buana yürüyordu.

Yanında küçük kız kardeşi Bai Ruyan vardı. Yirmi yaşındaki genç kız ailenin ilaç hazırlayan genç üyelerinden biriydi. Onun huyu ağabeyine kıyasla çok daha canlıydı.

— Ağabey, biraz otur artık, dedi.

— Oturdum zaten.

— Sonra yine ayağa kalkıyorsun.

— Ruyan…

— Biliyorum, biliyorum. Endişelisin. Ama Yulan yengem güçlüdür. Her şey yoluna girecek.

Mingyuan kapıya baktı.

— O kadar yıl ilaç hazırladım, yüzlerce hastanın tedavisinde yer aldım. Şimdi ise kendi ailemde elimden hiçbir şey gelmiyor.

Ruyan onun yüzüne baktı.

— Belki de bu kez hekim olmayı değil, baba olmayı öğrenmelisin.

Mingyuan gülümsedi.

— Ne zamandan beri bu kadar akıllısın sen?

— Ben hep akıllıydım. Sen geç idrak ediyorsun.

Konuşmaları kapının arkasından gelen bir sesle yarıda kesildi.

Bebek ağlıyordu.

Mingyuan bir anlığına donakaldı.

Ruyan onun koluna dokundu.

— Tebrik ederim, ağabey.

Doğum odasından ebe çıktı.

— Bir oğlunuz oldu.

Mingyuan'ın yüzündeki gerginlik silindi.

— Yulan nasıl?

— Yoruldu ama durumu iyi. İçeri girebilirsiniz.

Ellerini yıkayıp odaya girdi.

Yulan yatakta uzanıyordu. Yanında ise beyaz bir kumaşa sarılmış bebek uyuyordu.

Mingyuan önce karısının yanına gitti.

— Çok çektin.

— Sen de kesin bütün avluyu turlayıp yorulmuşsundur.

— Biraz.

Yulan gülümsedi.

— Oğlumuza bak.

Mingyuan bebeği kucağına aldı.

Bebek gözlerini açıp kapatıyordu. Yüzünde henüz hiçbir ifade yoktu. Mingyuan uzun süre ona baktı.

— Adını ne koyacağız? diye sordu Yulan.

— Bai Tianlong.

Yulan ismi tekrarladı.

— Tianlong…

— Bu ismi uzun zamandır düşünüyordum.

— Ben de beğendim.

Mingyuan bebeğin alnına dokundu.

— Umarım sağlıklı büyür.

Yulan ona baktı.

— Sağlıklı olması güzel. Ama ben onun kendini tanımasını istiyorum. Başkalarının onun hakkında ne düşündüğünden bağımsız olarak, kendi kararlarını verebilsin.

Mingyuan başını salladı.

— Öyle olacak.

Bebek sakinleşti.

Ancak o an odanın penceresinden içeri süzülen soğuk rüzgar birdenbire dindi.

Aynı anda Bai ailesinin şifalı bitki bahçesinde tuhaf bir değişim meydana geldi.

Kadim Ruhani Söğüt'ün son yaprakları teker teker yere dökülüyordu. Ağacın dalları kuru, gövdesi ise çatlaklarla doluydu.

Bahçenin diğer bitkileri kışın soğuğundan korunmak için enerjilerini minimuma indirmişlerdi.

Fakat gecenin bir yarısı toprağın altında hafif bir kıpırtı başladı.

Başlangıçta bunu kimse hissetmedi.

Ardından ağacın kökleri boyunca ince, yeşil bir ışık yayıldı.

Bu ışık göz alıcı değildi. Göz kamaştırmıyordu. Hatta bahçenin uzak bir köşesinde duran biri bunu kesinlikle göremezdi.

Işık köklerin derinliklerine doğru yayıldı.

Kadim ağacın gövdesindeki çatlakların bir kısmı yavaş yavaş kapanmaya başladı.

En üst dallardan birinde küçük bir tomurcuk belirdi.

Ardından ikincisi.

Üçüncüsü.

Birkaç dakika içinde ağacın bazı dallarında taze yapraklar görünmeye başladı.

Bu, mevsimin değişmesi değildi.

Ağacın durumu da dünküyle aynı değildi.

İçindeki yaşam yeniden harekete geçiyordu.

Bahçenin kenarındaki küçük gölette yaşayan ruhani balıklar aniden suyun yüzeyine çıktılar. Bedenlerindeki solgun renkler bir nebze olsun canlandı.

Kısa süre önce hastalıktan ölen küçük bir tavşanın yanında ise toprağın altından taze yeşil otlar bitti.

Lakin tavşan dirilmedi.

Hayatın geri dönmesi her zaman ölümü tersine çevirmek anlamına gelmiyordu.

Bazen hayat yalnızca yeni bir başlangıç yaratırdı.

Sabah olduğunda bahçıvanlardan biri ağacın karşısında durmuş gözlerine inanamıyordu.

— Bu… nasıl mümkün olabilir?

Ağacın gövdesine yaklaştı.

üne kadar kurumuş olan dalda üç taze yaprak vardı.

Bahçıvan yapraklardan birine dokundu.

Yaprağın yüzeyi ılıktı.

Hemen diğer işçileri çağırdı.

Birkaç dakika sonra bahçenin önüne Bai ailesinin şifacılarından oluşan küçük bir grup toplandı.

— Dün bu dal kuruydu.

— Ben de gördüm. Hatta kopmak üzereydi.

— Acaba gece yağmur mu yağdı?

— Yağmur yağmadı. Toprak da kuru zaten.

Yaşlı şifacılardan biri eğilip kökleri kontrol etti.

Yüzünde şaşkınlık belirdi.

— Burada enerji akışı değişmiş.

— Nasıl değişmiş?

— Ağacın kökleri eskisinden daha canlı. Ama bu sıradan bir beslenme değil.

Topraktan biraz alıp avucunda ufaladı.

— Sanki toprağın içindeki yaşam enerjisi artmış.

Bu haber kısa süre içinde aile reisi Bai Zhengyuan'a ulaştı.

Yaşlı adam bahçeye geldiğinde uzun süre ağacın karşısında sessizce durdu.

— Dün akşam bu ağacın yaşaması için artık hiçbir umudum kalmamıştı, dedi.

Şifacılardan biri ihtiyatla cevap verdi:

— Belki de köklerdeki sorun kendiliğinden ortadan kalkmıştır.

Zhengyuan başını salladı.

— Böyle şeyler kendiliğinden gerçekleşmez.

Elini ağacın gövdesine koydu.

Bir süre gözlerini kapatarak ağacın içindeki enerjiyi hissetmeye çalıştı.

Zayıf ama olağanüstü derecede saf bir yaşam enerjisi vardı.

Yaşlı adam gözlerini açtı.

— Bu olayı şimdilik aile dışına yaymayın.

— Neden, büyükbaba?

— Çünkü mahiyetini bilmediğimiz bir olayı herkese anlatmak aptallıktır. Biri bunu hayırlı bir alamet sayacak, diğeri ise ağacın nadir şifa özelliklerini öğrenip onu ele geçirmek isteyecektir.

Şifacılara baktı.

— Ağacı gözlem altında tutun. Şimdilik herhangi bir müdahalede bulunmayın.

Bai ailesinin mülkünde ise yeni doğan bebek huzurla uyuyordu.

Yulan'ın durumu iyileşmişti. Mingyuan bebeği kucağında tutarak pencerenin önünde duruyordu.

— Sana bir şey söyleyeyim ufaklık, diye fısıldadı. — Bu evde büyümek kolay olmayacak. Ailemizde herkes şifacılıktan anlar. Senden de bunu öğrenmeni isteyecekler.

Bebek onun parmağını kavradı.

— Ama ben seni hiçbir şeye zorlamayacağım. Ne olmak istiyorsan onu kendin seçeceksin.

Yulan yataktan onları izliyordu.

— Şimdiden onunla sohbete mi başladın?

— Tabii ki. Babasıyım ben.

— Seni duyup duymadığını bile bilmiyoruz henüz.

Mingyuan gülümsedi.

— Duymasa bile konuşacağım.

Odanın içinde huzurlu bir sessizlik hâkim oldu.

Pencereden süzülen sabah ışığı bebeğin üzerine düştü.

Bai Tianlong gözlerini açtı.

Bakışları henüz net değildi. Karşısındaki insanları tanıyamıyor, söylenen sözleri anlamıyordu.

Ancak etrafındaki canlıların durumunda ince bir değişim meydana gelmişti.

Yatağın yanında tutulan küçük şifalı bitki birkaç saat önce solgun görünüyordu. Şimdi ise yaprakları dimdik kalkmıştı.

Pencerenin kenarında tünemiş olan küçük kuş kanadını çırparak kafesinde hareketlendi.

Avludaki çiçeklerden biri yapraklarını açtı.

Bunların hiçbirisi mucize gibi görünmüyordu.

Fakat her biri aynı kaynaktan yayılan zayıf bir etkinin sonucuydu.

Yaşam Dao'su ilk kez kendini gösteriyordu.

Üç gün sonra Bai ailesinin reisi Zhengyuan torununu görmeye geldi.

Bebeği kucağına alıp dikkatle yüzünü inceledi.

— Bai Tianlong…

İsmi bir kez daha tekrarladı.

— Bu çocukla ilgili tuhaf şeyler oluyor.

Mingyuan babasına baktı.

— Neyi kastediyorsun?

— Kadim Ruhani Söğüt.

Mingyuan'ın yüzünde şaşkınlık belirdi.

— Ağaç yeniden mi yeşerdi?

— Sadece yeşermek değil. Köklerindeki yaşam enerjisi de değişti. Sonrasında bahçedeki bazı bitkilerin de canlandığını fark ettik.

Yulan söze katıldı:

— Belki de ağacın doğası böyledir? Uzun süre uyku halindeydi, şimdi yeniden uyandı.

Zhengyuan ona baktı.

— Olabilir. Lakin ben bu kadar tesadüfe kolay kolay inanmam.

Yaşlı adam bebeğin minik elini tuttu.

Tianlong parmaklarını onun parmağına doladı.

Zhengyuan'ın yüzünde bir gülümseme belirdi.

— Şimdilik bunu araştırmaya gerek yok. Bocuk büyüsün. Vakti geldiğinde ruh kökünü kontrol ettiririz.

Torununu annesine geri verdi.

Ardından kapıya doğru yöneldi.

Eşiikte durup son bir kez arkasına baktı.

— Mingyuan.

— Evet, baba?

— Bu çocuğu ailemizin beklentileri altında ezme. Kendi yolu olsun.

Mingyuan başını salladı.

— Ben de bunu istiyorum.

Zhengyuan odadan çıktı.

O gün Baishui Şehri'nde insanlar Kadim Ruhani Söğüt hakkında konuşuyordu.

Kimi ağacın iyileşmesini şifacılığın bir başarısı olarak görüyordu. Kimi ise bunun nadir bir doğa olayı olduğunu söylüyordu. Şehrin pazar yerinde ise şimdiden ağacın yapraklarının fiyatının artacağına dair dedikodular yayılmaya başlamıştı.

Bai ailesi olayı gizli tutmaya çalışsa da, bu tür haberlerin uzun süre sır olarak kalması imkansızdı.

Şehrin farklı yerlerinde başka olaylar da kaydedilmişti.

Bir bahçıvan yıllardır ürün vermeyen ağacının yeni tomurcuklar patlattığını bildirmişti. Bir hayvancılık işletmesinde hasta doğan iki kuzu beklenmedik bir şekilde ayağa kalkmıştı. Nehrin yakınlarında yaşayan yaşlı bir adam ise kurumuş su bitkilerinin yeniden büyüdüğünü görmüştü.

Kimse tüm bunları birbirleriyle ilişkilendirmiyordu.

Kimse Bai ailesinde doğan bebeği hesaba katmıyordu.

Baishui Şehri sakinleri için bu olaylar sadece bereketli bir haftanın alametiydi.

Fakat Bai ailesinin mülkünde Yulan oğlunu kucağında tutarak pencereden bahçeyi izliyordu.

— Tianlong, diye fısıldadı. — Umarım büyüdüğünde dünyanın hem güzelliğini hem de zorluklarını görebilirsin.

Bebek sessizce uyuyordu.

Avluya güneş ışığı dökülüyordu.

Kadim Ruhani Söğüt'ün yeni yaprakları rüzgarda hafifçe sallanıyordu.

Ve kimsenin bilmediği bir gerçek vardı:

Bu dünyada yaşamın kendisi bile, ilk defa bir çocuğun doğuşuna bu kadar güçlü bir şekilde karşılık veriyordu.

Bai Tianlong'un hikayesi böyle başladı.

İnsanların çoxu dünyanı yaşadıqları torpaqlardan ibarət hesab edirdi.

Dağlar, çaylar, meşələr, şəhərlər və onları bir-birindən ayıran sərhədlər... Bir insanın ömrü boyunca görə biləcəyi hər şey onun üçün dünyanın özü idi. Uzaqdakı torpaqlar isə tacirlərin danışdığı əfsanələrdən, səyyahların şişirtdiyi hekayələrdən və köhnə kitablardakı xəritələrdən ibarət qalırdı.

Lakin dünyanın şərqində, Şərq Səltənətindən minlərlə li uzaqda, başqa bir səltənət vardı.

Bu torpaqlar Lianhua Səltənəti adlanırdı.

Burada dağlar daha yaşıl, çaylar daha geniş, meşələr isə daha sıx idi. Ruhani bitkilərin bolluğu səbəbindən bu ərazi dərmançılıq və şəfa sənəti ilə məşhurlaşmışdı. Lianhua Səltənətinin bəzi şəhərlərində dərman tacirləri döyüşçülərdən daha böyük sərvətə sahib idi. Hətta imperator sarayında belə yüksək səviyyəli həkimlərin sözünə xüsusi əhəmiyyət verilirdi.

Səltənətin cənub-qərbində, Yüz Çay vadisinin yaxınlığında yerləşən kiçik bir şəhər vardı: Ağsu şəhəri.

Şəhərin adı təsadüfi seçilməmişdi. Buradakı çayların suyu dağların dərinliklərindən gəlir, torpağın altından süzülərək mineral və zəif ruhani enerji ilə zənginləşirdi. Ağsu şəhərinin ətrafında yüzlərlə dərman bağı vardı. Hər il yazın əvvəlində bu bağlara müxtəlif səltənətlərdən tacirlər gəlir, nadir bitkilər almaq üçün həftələrlə şəhərdə qalırdılar.

Şəhərin ən tanınmış ailələrindən biri Bai ailəsi idi.

Ancaq Bai ailəsinin nüfuzu Shen ailəsininki kimi döyüşçülərə və karvan yollarına əsaslanmırdı.

Onların gücü şəfa sənətindən gəlirdi.

Həmin il qış Ağsu şəhərinə həmişəkindən tez gəlmişdi.

Dağların zirvələri qarla örtülmüş, gecələr temperatur xeyli aşağı düşmüşdü. Şəhərin ətrafındakı dərman bağlarının bir hissəsi soyuqdan zərər görmüşdü. Bağ sahibləri məhsullarını qorumaq üçün gecə-gündüz işləyirdilər.

Bai ailəsinin böyük dərman bağında isə başqa bir problem vardı.

Bağın mərkəzində yerləşən qədim ağacın yarpaqları tökülürdü.

Bu, adi bir ağac deyildi.

Ağacın adı Qədim Ruhani Söyüd idi. Bai ailəsinin qeydlərinə görə, onun kökü üç yüz ildən artıq idi ki, həmin torpaqda yaşayırdı. Ağacın yarpaqları dərman hazırlamaqda istifadə olunurdu. Lakin onun əsas dəyəri meyvələrində idi. Yalnız otuz ildə bir dəfə yetişən bu meyvələr bədənin bərpasına və ruhani enerjinin tarazlaşdırılmasına kömək edirdi.

Son iki ildə ağacın vəziyyəti pisləşmişdi.

Bai ailəsinin dərmançıları torpağı dəyişmiş, kökləri xüsusi məhlullarla qidalandırmış, hətta başqa bölgələrdən gətirilmiş nadir bitkilərin ekstraktlarından istifadə etmişdilər. Heç biri nəticə verməmişdi.

Ağac quruyurdu.

Həmin gecə onun qarşısında yaşlı bir adam dayanmışdı.

Bu, Bai ailəsinin başçısı Bai Zhengyuan idi.

Yetmiş yaşına yaxınlaşmasına baxmayaraq, beli hələ də düz idi. Uzun illər dərmançılıqla məşğul olduğundan barmaqları müxtəlif bitkilərin qoxusunu asanlıqla ayırd edə bilirdi. O, döyüş sənətində böyük ustad sayılmasa da, şəfa sənətində Ağsu şəhərində ona bərabər olan az adam vardı.

Yanında nəvəsi Bai Xun dayanmışdı.

— Baba, ağacın köklərini yenidən yoxladım. Torpağın tərkibində problem yoxdur.

Zhengyuan qurumuş budaqlardan birinə toxundu.

— Bəs köklərin vəziyyəti?

— Bəzi hissələr hələ canlıdır. Ancaq enerji axını çox zəifdir.

— Deməli, problem torpaqda deyil.

Bai Xun cavab vermədi.

Yaşlı adam bir müddət ağaca baxdı.

— Həyat enerjisi yalnız qidalanmaqla qorunmur, Xun. Bəzən bir canlı bütün ehtiyatlarını istifadə edir. Ona nə qədər dərman versən də, artıq cavab verə bilmir.

— Bəs onu xilas etmək mümkün deyil?

Zhengyuan əllərini arxasında birləşdirdi.

— Hər şeyi xilas etmək mümkün deyil.

Bu sözləri deyəndə üzündə kədər yox, qəbul edilmiş bir həqiqətin sakitliyi vardı.

— Bunu unutma. Şəfa sənətini öyrənən insan hər xəstəni sağalda biləcəyini düşünməməlidir. Əks halda, öz biliyindən daha çox öz qüruruna inanmağa başlayar.

Bai Xun başını aşağı saldı.

— Başa düşdüm, baba.

Yaşlı adam bir daha ağaca baxdı, sonra bağdan ayrıldı.

O gecə ağacın son yarpaqlarından biri də yerə düşdü.

Bai ailəsinin əsas mülkü şəhərin şərqində, çayın yaxınlığında yerləşirdi.

Ailənin evləri qırmızı kərpicdən tikilmiş, həyətlərin ortasında kiçik su hovuzları və dərman bitkiləri üçün ayrılmış sahələr vardı. Evin bir hissəsi yaşayış üçün, digər hissəsi isə dərman hazırlanması üçün istifadə edilirdi.

Bai ailəsində uşaqlar kiçik yaşlarından bitkiləri tanımağa öyrədilirdilər. Onlara əvvəlcə bitkilərin adları, sonra xüsusiyyətləri, daha sonra isə dərman qarışıqlarının hazırlanması öyrədilirdi.

Ailənin böyük oğlu Bai Mingyuan da bu ənənəni davam etdirirdi.

O, otuz yaşlarında, sakit və düşüncəli bir adam idi. Atası kimi döyüşçü olmaq əvəzinə, dərman sənətini seçmişdi. Lakin onun ruhani enerjiyə nəzarəti kifayət qədər yaxşı olduğundan ailənin dərman bağlarının böyük hissəsinə rəhbərlik edirdi.

Həyat yoldaşı Su Yulan isə başqa bir ailədən gəlmişdi.

Su ailəsi Lianhua Səltənətinin şimalında yaşayan, əsasən şəfa və ruhani heyvanların yetişdirilməsi ilə məşğul olan qədim nəsillərdən idi. Yulan uşaqlıqdan sakit, müşahidəçi və dözümlü biri olmuşdu. Ailəyə gəldikdən sonra da öz biliklərini Bai ailəsinin dərmançıları ilə bölüşmüşdü.

İndi isə o, doğuş otağında idi.

— Xanım Su, bir az da dözün. Hər şey yaxşı olacaq.

Yulanın yanında dayanan mamaça onun əlini tutmuşdu.

Yulan gözlərini yumdu.

— Mingyuan haradadır?

— Həyətdədir.

— Yenə gəzişir?

Mamaça gülümsədi.

— Həm də nə gəzişmək. Bir az əvvəl su qabını az qala aşırmışdı.

Yulan yorğun halda güldü.

— Ona deyin, evdəki bütün qabları sındırsa da, uşağın doğulmasına kömək edə bilməyəcək.

Həyətdə Bai Mingyuan narahat halda dayanmışdı.

Yanında kiçik bacısı Bai Ruyan vardı. İyirmi yaşlı qız ailənin dərman hazırlayan gənc üzvlərindən idi. Onun xasiyyəti qardaşından fərqli olaraq daha canlı idi.

— Qardaş, bir az otur, — dedi.

— Oturmuşam artıq.

— Sonra yenə ayağa qalxırsan.

— Ruyan...

— Bilirəm, bilirəm. Narahat olursan. Amma Yulan bacım güclüdür. Hər şey qaydasında olacaq.

Mingyuan qapıya baxdı.

— Bu qədər il dərman hazırladım, yüzlərlə xəstənin müalicəsində iştirak etdim. İndi isə öz ailəmdə heç nə edə bilmirəm.

Ruyan onun üzünə baxdı.

— Bəlkə də bu dəfə həkim yox, ata olmağı öyrənməlisən.

Mingyuan gülümsədi.

— Sən nə vaxtdan belə ağıllı olmusan?

— Mən həmişə ağıllı olmuşam. Sən gec başa düşürsən.

Onların söhbəti qapının arxasından gələn səs ilə yarımçıq qaldı.

Körpə ağlayırdı.

Mingyuan bir anlıq donub qaldı.

Ruyan onun qoluna toxundu.

— Təbrik edirəm, qardaş.

Doğuş otağından mamaça çıxdı.

— Oğlunuz oldu.

Mingyuanın üzündəki gərginlik yox oldu.

— Yulan necədir?

— Yorulub, amma vəziyyəti yaxşıdır. İçəri keçə bilərsiniz.

O, əllərini yuyub otağa daxil oldu.

Yulan yataqda uzanmışdı. Yanında isə ağ parçaya bükülmüş körpə yatırdı.

Mingyuan əvvəlcə həyat yoldaşının yanına getdi.

— Çox əziyyət çəkdin.

— Sən də yəqin bütün həyəti gəzib yorulmusan.

— Bir az.

Yulan gülümsədi.

— Oğlumuza bax.

Mingyuan körpəni qucağına götürdü.

Uşaq gözlərini açıb bağlayırdı. Onun üzündə hələ heç bir ifadə yox idi. Mingyuan uzun müddət ona baxdı.

— Adını nə qoyacağıq? — Yulan soruşdu.

— Bai Tianlong.

Yulan adını təkrarladı.

— Tianlong...

— Bu adı çoxdan düşünürdüm.

— Mən də bəyənirəm.

Mingyuan körpənin alnına toxundu.

— Ümid edirəm, sağlam böyüyər.

Yulan ona baxdı.

— Sağlamlıq yaxşıdır. Amma mən onun özünü tanımasını istəyirəm. Başqalarının onun haqqında nə düşündüyündən asılı olmayaraq, öz qərarlarını verə bilsin.

Mingyuan başını tərpətdi.

— Elə də olacaq.

Körpə sakitləşdi.

Lakin həmin an otağın pəncərəsindən içəri daxil olan soyuq külək birdən dayandı.

Eyni anda Bai ailəsinin dərman bağında qəribə dəyişiklik baş verdi.

Qədim Ruhani Söyüdün son yarpaqları bir-bir yerə tökülürdü. Ağacın budaqları quru, gövdəsi isə çatlamışdı.

Bağın digər bitkiləri qışın soyuğundan qorunmaq üçün öz enerjilərini minimuma endirmişdilər.

Amma gecənin ortasında torpağın altında zəif bir hərəkət başladı.

Əvvəlcə bunu heç kim hiss etmədi.

Sonra ağacın kökləri boyunca nazik, yaşıl işıq yayıldı.

Bu işıq parlaq deyildi. Göz qamaşdırmırdı. Hətta bağın uzaq hissəsində dayanan bir insan onu görə bilməzdi.

İşıq köklərin dərinliklərinə doğru yayıldı.

Qədim ağacın gövdəsindəki çatların bir hissəsi yavaş-yavaş bağlanmağa başladı.

Ən yuxarı budaqlardan birində kiçik bir tumurcuq yarandı.

Sonra ikinci.

Üçüncü.

Bir neçə dəqiqə ərzində ağacın bəzi budaqlarında təzə yarpaqlar görünməyə başladı.

Bu, mövsümün dəyişməsi deyildi.

Ağacın vəziyyəti əvvəlki kimi də deyildi.

Onun içində həyat yenidən hərəkətə gəlirdi.

Bağın kənarındakı kiçik gölməçədə yaşayan ruhani balıqlar qəfil suyun səthinə qalxdılar. Onların bədənindəki solğun rənglər bir qədər canlandı.

Bir müddət əvvəl xəstəlikdən ölmüş kiçik bir dovşanın yanında isə torpağın altından yaşıl otlar çıxmağa başladı.

Lakin dovşan yenidən dirilmədi.

Həyatın qayıtması hər zaman ölümü geri çevirmək demək deyildi.

Bəzən həyat yalnız yeni bir başlanğıc yaradırdı.

Səhər açılanda bağbanlardan biri ağacın qarşısında dayanıb gözlərinə inanmadı.

— Bu... necə mümkündür?

O, ağacın gövdəsinə yaxınlaşdı.

Dünənə qədər qurumuş olan budaqda üç təzə yarpaq vardı.

Bağban yarpaqlardan birinə toxundu.

Yarpağın səthi isti idi.

O, dərhal başqa işçiləri çağırdı.

Bir neçə dəqiqə sonra bağın qarşısına Bai ailəsinin dərmançılarından ibarət kiçik bir qrup toplandı.

— Dünən bu budaq qurumuşdu.

— Mən də gördüm. Hətta bir hissəsi qopmaq üzrə idi.

— Bəlkə gecə yağış yağıb?

— Yağış yağmayıb. Torpaq da qurudur.

Yaşlı dərmançılardan biri əyilib kökləri yoxladı.

Onun üzündə təəccüb yarandı.

— Burada enerji axını dəyişib.

— Necə dəyişib?

— Ağacın kökləri əvvəlkindən daha canlıdır. Amma bu, adi qidalanma deyil.

O, torpaqdan bir az götürüb ovucunda əzdi.

— Sanki torpağın içində həyat enerjisi artıb.

Bu xəbər tezliklə ailənin başçısı Bai Zhengyuana çatdırıldı.

Yaşlı adam bağa gəldikdə ağacın qarşısında uzun müddət dayandı.

— Dünən axşam bu ağacın yaşaması üçün artıq ümidim qalmamışdı, — dedi.

Dərmançılardan biri ehtiyatla cavab verdi:

— Bəlkə də köklərdəki problem öz-özünə aradan qalxıb.

Zhengyuan başını buladı.

— Belə şeylər öz-özünə baş vermir.

O, əlini ağacın gövdəsinə qoydu.

Bir müddət gözlərini yumaraq ağacın daxilindəki enerjini hiss etməyə çalışdı.

Zəif, lakin qeyri-adi dərəcədə təmiz bir həyat enerjisi vardı.

Yaşlı adam gözlərini açdı.

— Bu hadisəni hələlik ailədən kənara yaymayın.

— Niyə, baba?

— Çünki bilmədiyimiz bir hadisəni hamıya danışmaq ağılsızlıqdır. Biri bunu xeyirli əlamət hesab edəcək, digəri isə ağacın nadir dərman xüsusiyyətini öyrənib onu ələ keçirmək istəyəcək.

O, dərmançılara baxdı.

— Ağacı müşahidə edin. Hələlik heç bir müdaxilə etməyin.

Bai ailəsinin mülkündə isə yeni doğulmuş körpə sakitcə yatırdı.

Yulanın vəziyyəti yaxşılaşmışdı. Mingyuan körpəni qucağında saxlayaraq pəncərənin qarşısında dayanmışdı.

— Sənə bir şey deyim, balaca, — deyə astadan danışdı. — Bu evdə böyümək asan olmayacaq. Ailəmizdə hamı dərmançılıqdan anlayır. Səndən də bunu öyrənməyini istəyəcəklər.

Körpə onun barmağını tutdu.

— Amma mən səni heç nəyə məcbur etməyəcəyəm. Nə olmaq istəsən, özün seçəcəksən.

Yulan yataqdan onlara baxırdı.

— Onunla artıq söhbətə başlamısan?

— Əlbəttə. Atasıyam.

— Hələ səni eşitdiyini belə bilmirik.

Mingyuan gülümsədi.

— Eşitməsə də, danışacağam.

Otağın içində sakitlik yarandı.

Pəncərədən gələn səhər işığı körpənin üzərinə düşdü.

Bai Tianlong gözlərini açdı.

Onun baxışları hələ aydın deyildi. O, qarşısındakı insanları tanımır, danışılan sözləri anlamırdı.

Lakin ətrafındakı canlıların vəziyyətində incə bir dəyişiklik baş vermişdi.

Yatağın yanında saxlanılan kiçik dərman bitkisi bir neçə saat əvvəl solğun görünürdü. İndi isə yarpaqları dikəlmişdi.

Pəncərənin kənarında oturan kiçik quş qanadını tərpədib qəfəsdə hərəkət etdi.

Həyətdəki çiçəklərdən biri açıldı.

Bunların heç biri möcüzə kimi görünmürdü.

Ancaq hər biri eyni mənbədən gələn zəif bir təsirin nəticəsi idi.

Həyat Dao-su ilk dəfə özünü göstərirdi.

Üç gün sonra Bai ailəsinin başçısı Zhengyuan nəvəsini görməyə gəldi.

O, körpəni qucağına götürüb diqqətlə üzünə baxdı.

— Bai Tianlong...

Adı bir daha təkrarladı.

— Bu uşaqla bağlı qəribə şeylər baş verir.

Mingyuan atasına baxdı.

— Nəyi nəzərdə tutursan?

— Qədim Ruhani Söyüd.

Mingyuanın üzündə təəccüb yarandı.

— Ağac yenidən yarpaqlayıb?

— Təkcə yarpaqlamaq deyil. Onun köklərindəki həyat enerjisi də dəyişib. Sonra bağdakı bir neçə bitkinin də canlandığını gördük.

Yulan söhbətə qoşuldu:

— Bəlkə ağacın öz təbiəti belədir? Uzun müddət yatıb, indi yenidən oyanıb.

Zhengyuan ona baxdı.

— Ola bilər. Amma mən bu qədər təsadüfə asanlıqla inanmıram.

Yaşlı adam körpənin balaca əlini tutdu.

Tianlong barmaqlarını onun barmağına doladı.

Zhengyuanın üzündə təbəssüm yarandı.

— Hələlik bunu araşdırmağa ehtiyac yoxdur. Uşaq böyüsün. Vaxtı gələndə ruh kökünü yoxladarıq.

O, nəvəsini anasına qaytardı.

Sonra qapıya tərəf getdi.

Qapının ağzında dayanaraq son dəfə geriyə baxdı.

— Mingyuan.

— Bəli, ata?

— Bu uşağı ailəmizin gözləntilərinin altında əzmə. Onun öz yolu olsun.

Mingyuan başını tərpətdi.

— Mən də bunu istəyirəm.

Zhengyuan otaqdan çıxdı.

Həmin gün Ağsu şəhərində insanlar Qədim Ruhani Söyüd haqqında danışırdılar.

Bəziləri ağacın sağalmasını dərmançılığın uğuru hesab edirdi. Digərləri bunun nadir bir təbii hadisə olduğunu söyləyirdi. Şəhərin bazarında isə artıq ağacın yarpaqlarının qiymətinin artacağı barədə söhbətlər başlamışdı.

Bai ailəsi hadisəni gizli saxlamağa çalışsa da, belə xəbərlərin uzun müddət sirr qalması mümkün deyildi.

Şəhərin müxtəlif yerlərində başqa hadisələr də qeydə alınmışdı.

Bir bağban illərdir məhsul verməyən ağacının yeni tumurcuqlar açdığını bildirmişdi. Bir heyvandarlıq təsərrüfatında xəstə doğulmuş iki quzu gözlənilmədən ayağa qalxmışdı. Çayın yaxınlığında yaşayan bir qoca isə qurumuş su bitkilərinin yenidən böyüdüyünü görmüşdü.

Heç kim bütün bunları bir-biri ilə əlaqələndirmirdi.

Heç kim Bai ailəsində doğulan körpəni düşünmürdü.

Ağsu şəhərinin insanları üçün bu hadisələr sadəcə uğurlu bir həftənin əlaməti idi.

Amma Bai ailəsinin mülkündə Yulan oğlunu qucağında saxlayaraq pəncərədən bağa baxırdı.

— Tianlong, — deyə pıçıldadı. — Ümid edirəm, böyüyəndə dünyanın gözəlliyini də, çətinliyini də görə biləcəksən.

Körpə sakitcə yatırdı.

Həyətə günəş işığı düşürdü.

Qədim Ruhani Söyüdün yeni yarpaqları küləkdə yüngülcə tərpənirdi.

Və heç kimin bilmədiyi bir həqiqət vardı:

Bu dünyada həyatın özü belə, ilk dəfə idi ki, bir uşağın doğuluşuna bu qədər yaxın cavab verirdi.

Bai Tianlong-un hekayəsi belə başladı.