Bölüm 4: Yankı

Bölüm 4: Yankı

Orion gözlerini açtığında tapınak sessizdi.

Ama bu, güvenli bir sessizlik değildi.

Bu, bir şeyin nefesini tuttuğu türdendi.

Ayağa kalktı. Vücudu hâlâ önceki katın ağırlığını hatırlıyordu. Kaslarında hayali bir baskı vardı, sanki görünmez bir yük hâlâ omuzlarına oturmuştu.

“Geç kaldın…”

O söz zihninde yankılanıyordu.

— Kimdin sen…?

Cevap gelmedi.

Koridor devam ediyordu.

Ama bu kez duvarlar farklıydı.

Siyah taşın içine, silik figürler oyulmuştu.

İnsanlar.

Canavarlar.

Ve… başka şeyler.

Bazıları diz çökmüş, bazıları zincirlenmişti.

Ama hepsinin baktığı yön aynıydı.

Yukarı.

Orion ilerledikçe içindeki o çekirdek hafifçe titreşmeye başladı.

Sanki bir şey, bir şeye yaklaşmıştı.

Koridor bir salona açıldı.

Ortada bir ayna vardı.

Ama yansıtan bir yüzey değil…

bir boşluk.

Orion yaklaştığında kendi yansımasını gördü.

Sonra… başka birini.

Aynı yüz.

Aynı gözler.

Ama duruşu farklıydı.

Daha ağırdı.

Daha… eski.

Figür konuştu.

“Bu tapınak sana güç vermek için yapılmadı.”

Orion’un boğazı kurudu.

— Peki ne için?

“Hatırlaman için.”

Ayna çatladı.

Görüntüler fırladı.

Bir şehir.

Gökyüzü yarılmış.

Dev varlıklar, insanları ezip geçiyor.

Ve onların karşısında…

Bir adam.

Orion.

Ama bu Orion, tek başına bir ordu gibiydi.

Bir hareketiyle bir dünyayı susturuyordu.

“Bu sen değilsin,” dedi Orion.

Figür ilk kez ona baktı.

“Henüz.”

Ayna paramparça oldu.

Salon sarsıldı.

Ve bir kapı açıldı.

Üzerinde şu yazıyordu:

Yankı Katı

Orion içeri girdiğinde hava değişti.

Burası… gerçek dünyaya benziyordu.

Toprak.

Gökyüzü.

Uzakta dağlar.

Ama her şey biraz… yanlış hizalanmıştı.

Gölgeyle ışık yer değiştirmiş gibiydi.

Ve orada…

Bir şehir vardı.

Ama boştu.

Binalar ayakta ama kapılar açıktı.

Eşyalar duruyordu ama insanlar yoktu.

Orion yürürken bir şey fark etti.

Ayak sesleri…

sadece ona ait değildi.

Bir figür bir sokak köşesinden çıktı.

Zırhlıydı.

Ama yüzü yoktu.

Sadece pürüzsüz bir maske.

Yankı Muhafızı

Bu bir yaratık değildi.

Bu… bir anıydı.

Saldırdığında Orion geri çekildi.

Ama her darbe…

ona tanıdık geliyordu.

— Bu… benim tarzım…

Muhafız onun hareketlerini taklit ediyordu.

Her saldırısı, Orion’un daha önce yaptığı bir hareketti.

Bu bir dövüş değildi.

Bu bir yansımaydı.

Orion Hakimiyet Nefesi’ni kullandı.

Zihnini susturdu.

Sonra ilk kez…

bilerek bıraktı.

Kendi gücünü.

Baskı Alanı açıldı.

Ama bu kez dışa değil…

içe doğru.

Muhafız yavaşladı.

Çünkü Orion artık onun yaptığı şeyi yapmıyordu.

Yeni bir şey yapıyordu.

Bir darbe.

Temiz.

Net.

Kararsızlıksız.

Yankı çöktü.

Şehir soldu.

Tapınak geri döndü.

Orion nefes nefese kaldı.

Ama kalbinde bir his vardı.

Korku değil.

Yakınlık.

Sanki yürüdüğü yol…

onun tarafından daha önce yürünmüştü.

Ve tapınak…

onu hatırlıyordu.